Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2018/4886 K.2018/11764

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın mahkumiyetine karar verilen 5253 sayılı Kanun'un 32/k maddesinde tanımlanan suçun ön ödeme kapsamında bulunmasına karşın, sanığa usulünce ön ödeme ihtarı tebliğ edilmeden eksik kovuşturma ile mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre ise;

1-5253 sayılı Kanun'un 32/k maddesinde ''...üç aya kadar hapis veya adlî para cezası...'' şeklinde seçenek yaptırım öngörülmesine karşın, sanık hakkında hapis cezasından çevrilen ve doğrudan verilen adli para cezasına hükmedilerek TCK'nun 61/10. maddesine muhalefet edilmesi,

2-CMK'nun 231/7. fıkraya göre sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının öncelikle tartışılması, uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi halinde kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilip çevrilmeyeceğinin tartışılması gerekirken "...kısa süreli hapis cezası adli para cezasına tahvil edildiğinden 5271 sayılı CMK'nun 231/7. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 231/5. maddesinin sanık hakkında uygulanmasına yer olmadığına" şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,