Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2018/6788 K.2018/12736

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Taraflar uzlaşma sonucu kararlaştırdıkları edimin taksitle yerine getirilmesi hususunda anlaştıklarından, Ceza Muhakemesinde Uzlaşma Yönetmeliği’nin 27/2. maddesine göre 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki şartlar aranmaksızın sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1)Dairemizin 15/03/2018 tarih, 2017/874 Esas, 2018/2942 Karar sayılı bozma ilamı öncesinde sanık hakkında tayin olunan hapis cezası adli para cezasına çevrildiği halde, mahkemenin bozma ilamına uyduktan sonra bozma öncesiyle aynı hükmü kurduğu, aleyhe temyiz bulunmadığı halde, bu kez tayin olunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine yer olmadığına karar vermek suretiyle sanığın usuli kazanılmış hakkının gözetilmeyerek 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesine aykırı davranılması,

2)Sanık hakkında kasıtlı suçtan mahkumiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasında yazılı hak yoksunluğunun uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,