Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2018/6822 K.2020/970

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 36/3-b maddesine aykırı davranmaktan dolayı kabahatli ... hakkında Muğla Trafik Denetleme Büro Amirliğinin 03/01/2018 tarihli ve MA 25511219 sayılı idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 2.018,00 Türk Lirası idarî para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine dair Muğla 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 21/02/2018 tarihli ve 2018/136 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 02/10/2018 gün ve 7267 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/10/2018 gün ve KYB-2018-82176 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

2918 sayılı Kanun’un 36.maddesinin "Motorlu araçların, sürücü belgesi sahibi olmayan kişiler tarafından karayollarında sürülmesi ve sürülmesine izin verilmesi yasaktır. Araçlar, Yönetmelikte sınıfları belirtilen sürücü belgelerine sahip sürücüler ile çok taraflı anlaşmalara göre sürücü belgesi bulunan veya geçerli uluslararası sürücü belgesi olan kişilerce sürülebilir. Buna göre;

a) Sürücü belgesi olmayanların,

b) Mahkemelerce veya Cumhuriyet savcılıklarınca ya da bu Kanunda belirtilen yetkililerce sürücü belgesi geçici olarak ya da tedbiren geri alınanların,

c) Sürücü belgesi iptal edilenlerin,

araç kullanarak trafiğe çıktıklarının tespiti hâlinde, bu kişilere 1.407 Türk Lirası idarî para cezası verilir.

Ayrıca, aracın sürücü belgesiz kişilerce sürülmesine izin veren araç sahibine de tescil plakası üzerinden aynı miktarda idari para cezası verilir." şeklinde olduğu, dosya kapsamına göre ise araç tescil sahibi olan muterizin bilgisi ve izni dahilinde aracın sürücü belgesiz kişi tarafından kullanıldığına dair bir delil olmadığı gibi, muterizin ceza tutanağının düzenlendiği tarihte asker olduğu anlaşılmakla,

muterizin gerçekleşen eylemden sorumlu tutulamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;