Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2018/7970 K.2019/9795

Firar suçundan sanık ...’nın, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun 66/1-a, 73 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Deniz Kuvvetleri Komutanlığı Kuzey Deniz Saha Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 29/04/2008 tarihli ve 2008/578 Esas, 2008/234 Karar sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın deneme süresi içerisinde suç işlediğinden bahisle 5271 sayılı Kanun’un 231/11. maddesi uyarınca sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasına,

1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun 66/1-a, 73 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Bakırköy 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/03/2018 tarihli ve 2017/662 Esas, 2018/259 Karar sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 08/11/2018 gün ve 94660652-105-34-7827-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/11/2018 gün ve KYB 2018/92089 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede. Dosya kapsamına göre, Deniz Kuvvetleri Komutanlığı Kuzey Deniz Saha Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 29/04/2008 tarihli ve 2008/578 Esas, 2008/234 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını müteakip, sanığın Bakırköy 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/04/2013 tarihli ve 2010/275 Esas,

2013/107 Karar sayılı kararıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ancak bu hükmün hukuken varlık kazanmaması nedeniyle sanık hakkında kesinleşmiş bir mahkûmiyetten ve dolayısıyla kasten işlenmiş bir suçtan söz edilemeyeceğinden sanık hakkında Deniz Kuvvetleri Komutanlığı Kuzey Deniz Saha Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 29/04/2008 tarihli ve 2008/578 Esas, 2008/234 Karar sayılı hükmün açıklanmasına karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü.