Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2018/7996 K.2020/2297

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Soruşturma aşamasında düzenlenen 23/10/2015tarihli fen bilirkişilerinin raporunda, Şukayup Uslu adına kayıtlı olan ve sanık tarafından kullanıldığı belirtilen 169 ada 98 no'lu parselin güney, batı ve kuzey sınırında bulunan 168 ada 99 parsel numaralı Göktaş Devlet Ormanına bir tecavüzünün bulunmadığının tespit edildiği,

keşif sonrası düzenlenen fen bilirkişisinin 01/03/2016 tarihli raporunda da aynı tespitlere yer verilmesine karşın, orman bilirkişisinin 04/03/2016 tarihli raporunda, suça konu yerin, 1960 ve1994 tarihli Orman Kadastrosu ve Orman Amenajman Haritasında kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içerisinde kaldığının belirtilmesi karşısında suç tutanağında belirtilen, sanığın işgal ettiği 4105 metrekarelik alanın, Solakkuşağı köyü kadastro sınırlarının tespitinde hata yapılmış olduğuna ilişkin yapılan çalışmanın sonucu beklenerek,

kesinleşmiş orman sınırları içinde kalıp kalmadığı hususu bilirkişilerden ek rapor alınmak suretiyle tesbit edilip, sanığın kastı da değerlendirildikten sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yetinilip yazılı şekilde hüküm kurulması,