Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2018/8597 K.2019/10058

Yoklama kaçağı suçundan sanık ...'ın, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun 63/1-a ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Ordu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/07/2018 tarihli ve 2018/180 Esas, 2018/401 Karar sayılı kararını müteakip, aynı eylem nedeni ile açılan mükerrer dava sonucunda adı geçen sanığın, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun 63/1-a ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Ordu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/07/2018 tarihli ve 2018/384 Esas,

2018/441 Karar sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 17/12/2018 gün ve 94660652-105-52-12358-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21/12/2018 gün ve KYB 2018/103439 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” hükmünün yer aldığı, dosya kapsamına göre, sanık hakkında 15/01/2018 tarihli tutanağa göre yoklama kaçağı kalma suçunu işlediğinden bahisle suç duyurusunda bulunulması üzerine,

yoklama kaçağı kalma suçundan, Ordu Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 14/02/2018 tarihli ve 2018/1163 soruşturma, 2018/655 sayılı iddianame ile açılan davanın yapılan yargılaması sonunda, Ordu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/07/2018 tarihli ve 2018/180 Esas, 2018/401 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiş olması karşısında, yine sanığın temadi eden aynı eylemi sebebiyle hakkındaki 12/02/2018 tarihli tutanağa göre yoklama kaçağı kalma suçunu işlediğinden bahisle suç duyurusunda bulunulması üzerine,

yoklama kaçağı kalma suçundan Ordu Cumhuriyet Başsavcılığının 19/04/2018 tarihli ve 2018/3933 soruşturma, 2018/1715 sayılı iddianamesi ile açılan mükerrer davanın, 5271 sayılı Kanun’un 223/7. maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü.