Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/10028 K.2020/635

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- TCK'nin 52/2. maddesinde bir gün karşılığı adli para cezasının kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edileceği öngörülmüş olup, mahkemede alınan savunmasında boşta gezdiğini beyan eden sanığın sosyo-ekonomik durumu araştırılmaksızın, şahsi halleri belirtilmeksizin yalnızca traktörü olup olmadığı ve çiftçilikle uğraşıp uğraşmadığına dair araştırma yapılarak, gün adli para cezasının 44 TL'den belirlenmesi suretiyle fazla para cezası tayini,

2- Malen sorumlunun, aracın kaçak eşya nakline tahsis edildiğini bildiğine ve iyiniyetli olmadığına ilişkin dosya kapsamında delil bulunmadığı göz önüne alındığında nakil aracının iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

3- Kasıtlı suçtan uzun süreli ve erteli hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilirken 1-c bendindeki hak yoksunluklarının sanığın alt soyu yönünden uygulanmaması gerektiğinin gözetilmemesi ve 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,