Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/11622 K.2020/14877

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklinde düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği,

yine aynı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nin 7. maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası mucibince ilgili hükümlerin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yerel mahkemece yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

2-Suça konu eşyanın nakil aracının ağırlıklı bölümünü oluşturduğu, aracın sanığın ağabeyine aitken amcasının oğlu olan malen sorumluya devredildiği, bu devir ve buna bağlı plaka değişikliği öncesinde de 22/12/2012 tarihinde aynı neviden suçta kullanıldığı anlaşılmakla aracın suça özgülendiği ve malen sorumlunun iyiniyetli üçüncü kişi konumunda olmadığı, suça konu eşya ile nakil aracının değerleri karşılaştırıldığında, müsaderesinin hakkaniyete de aykırı olmayacağı dosya kapsamı ve UYAP ortamında yapılan araştırmadan anlaşılmakla nakil aracının müsaderesi yerine yazılı şekilde müsaderesine yer olmadığına karar verilmesi,