Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/12307 K.2020/20225

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’nun 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'nun 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK' nin 7. maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması,

2- Dosya kapsamından malen sorumlunun sanığın eşi olduğunu, araç kullanmayı bilmediğini ve aracı sanığın kullandığını beyan ettiğinin, sanığın ise suçta kullanılan nakil aracını eşi üzerine satın aldığını beyan ettiğinin tespit edilmesi ve bu doğrultuda suçta kullanılan nakil aracının sanığın kullanım ve tasarrufunda olduğunun anlaşılması karşısında; dava konusu eşyanın gümrüklenmiş değeri ve nakil vasıtasının değerleri karşılaştırılarak nakil vasıtasının müsaderesinin işlenen suça nazaran daha ağır sonuçlar doğurup doğurmayacağı ve TCK’nın 54/3. maddesi uyarınca hakkaniyet açısından müsadere edilip edilemeyeceği tartışılmaksızın ve yerinde görülmeyen gerekçeyle dava konusu nakil vasıtasının sahibine iadesine karar verilmesi,

3-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,