Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/12989 K.2019/7808

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

I)Sanıklar ... ve ...'ın temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanıkların 29/08/2014 tarihinde tebliğ olunan kararları, CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 08/09/2014 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle temyiz istemlerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II)Sanıklar ..., ..., ... ve Katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanıkların suça konu eylemi birlikte gerçekleştirdiği anlaşılması karşısında, 5607 sayılı Kanun'un 4/2. maddesi uyarınca cezada arttırım yapılması gerektiği gözetilmeyerek sanıklar hakkında eksik ceza tayini,

2)Gümrük kaçakçılığı suçlarında korunan hukuki yarar. Devletin egemenlik hakkının bir kısmı olarak ortaya çıkan kendi milli sınırları dahilindeki her türlü eşya giriş ve çıkışını kontrol etme ve düzenleme yetkisidir. Anılan fiiller ile devletin söz edilen egemenlik hakkının ihlali ile birlikte devletin vergilendirme hakkı ve mali yararlarını da ihlal ettiği kuşkusuzdur.

Verginin ise devletin kamu hizmetlerini finanse etmek için toplumu oluşturan kişilerden zorunlu olarak alınan ekonomik değerler olduğu nazara alındığında gümrük kaçakçılığı suçlarının vergi kaybına sebep olması sonucu, kamu hizmetlerinin finansmanında güçlükler doğuracağı muhakkaktır. Bu itibarla, gümrük kaçakçılığı suçlarının mağdurunun da devletin yürüttüğü kamu hizmetlerinden yararlanan bireylerden oluşan toplum olduğu cihetle;

UYAP ortamında yapılan araştırmada sanık ... hakkında 15/10/2012 tarihinde işlediği aynı suç nedeniyle açılan kamu davası üzerine Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 2014/400 Esas ve 2015/113 Karar sayılı hükmün Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 2019/144 Esasında derdest bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyanın getirtilip incelenerek mümkünse iş bu dava ile birleştirilmesi, suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nun 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,

4)Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

5)Dava konusu gümrük kaçağı sigaraların müsaderesine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken söz konusu eşyaların imhasına hükmolunması,

6)İyi niyetli 3. şahsa ait olduğundan müsadere talebinin reddine karar verilen nakil aracının kayıtlarındaki şerhin hükümle birlikte kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken hüküm kesinleştiğinde kaldırılmasına karar verilmesi,

7)Dosya kapsamından suça konu sigaraların bandrolsüz olduğuna ilişkin tereddüt olmadığının anlaşılması karşısında; suçun sübutu ve nitelendirilmesi açısından etkisi olmadığı halde keşif yapılarak, sanıklara sebep olmadıkları keşif giderinin yükletilmesi,