Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/13892 K.2020/675

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre; üç sanığın birlikte seyahat ettikleri araçta toplam 60 karton kaçak sigara ele geçirildiği, sanıkların aşamalarda değişmeyen savunmalarında sigaraları her birinin kendi ihtiyaçları için aldıklarını, ticari amaçlarının bulunmadığını savundukları anlaşılmakla; sigaraların her bir sanığa ait çanta içerisinde ayrı ayrı ele geçirildiği de gözetilerek, ele geçen sigaraların ticari maksatla bulundurulduğuna ilişkin sanıkların mahkumiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre ise ;

1-Gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin sevk maddesi olarak TCK'nin 52/2. maddesi yerine TCK'nin 50/1 maddesinin gösterilmesi suretiyle CMK'nin 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2-5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1.fıkrasının (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakları ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmesine, altsoyu dışında kalanlarla ilgili bu hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm tesisi,

3-Dava konusu kaçak eşyanın müsaderesine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken söz konusu eşyanın tasfiyesine de hükmolunması,