Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/1450 K.2020/948

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Askeri savcının temyiz isteminin incelenmesinde;

Askeri savcının huzurunda verilen karara karşı, 353 sayılı Kanun’un 209/1’inci maddesi gereğince tefhim tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz kanun yoluna başvurabileceği, Askeri savcının ise 05/05/2016 tarihinde verilen hükme karşı 17/05/2016 tarihinde kayda giren süre tutum dilekçesi verdiği, akabinde temyiz sebeplerini ihtiva eden 20/05/2016 tarihli dilekçe ile sanık hakkındaki beraat hükmüne karşı temyiz talebinde bulunduğu, Askeri savcı tarafından yapılan temyiz isteminin süresinde olmadığı anlaşılmakla, temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2) Adli Müşavirin temyiz isteminin incelenmesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

İzin tecavüzü suçunun düzenlendiği ASCK’nin 66/1-b maddesinde; “Kıt’asından veya görevini yapmakta olduğu yerden izin, istirahat veya hava değişimi alarak ayrılanlardan, dönmeye mecbur bulundukları günden itibaren altı gün içerisinde ‘özürsüz’ olarak gelmeyenler”in cezalandırılacağı hüküm altına alınmış olup, maddenin açık ifadesinden, kabul edilebilir bir özür nedeniyle birliğe zamanında katılma olanağının bulunmadığı hâllerde sanığın suç işleme kastıyla hareket ettiğinden söz edilemeyecektir.

Özür kavramı kanunda tanımlanmamış olup, Askerî Yargıtay’ın yerleşik kararlarında. TSK İç Hizmet Yönetmeliği’nin 57 ve 58’inci maddelerinde sayılan ve bunlara benzerlik arz eden durumlar yasal ve geçerli özür olarak kabul edilmektedir.

Sanık tarafından özür olarak ileri sürülen hususların, askerlik hizmetine üstün tutulabilir nitelikte bulunup bulunmadığı, beklenen bir durum olup olmadığı, aniden ortaya çıkıp çıkmadığı, sanığın özür nedeniyle ne kadar süreyle birliğinden ayrı kaldığı, birliğine katılmakta geciktiği süre içinde özür oluşturan hâli gidermeye ve bir an önce birliğine katılmaya yönelik olarak ne gibi davranışlar sergilediği dikkate alınarak, her somut olayda sanığın suç işleme kastı ile hareket edip etmediğinin tartışılıp irdelenmesi, yapılacak değerlendirmelerde de “Özür” unsurunun, kanun koyucunun amacını aşacak şekilde yorumlanmaması gerekmektedir.

Bu kapsamda, hayatın olağan akışı içerisinde her zaman karşılaşabilecek olayların haklı mazeret olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Somut uyuşmazlıkta; sanık savunmasında maddi durumunun kötü olduğunu, birliğine dönmek üzere önceden biletini aldığını, uçuşun iptal olması nedeniyle zamanında birliğine katılmadığını ifade etmiş ise de,

sanığın uçuşun iptal olması üzerine en yakın askeri veya resmi makama müracaatla eylemini sonlandırması veya sevkini yaptırması mümkün olduğu gibi alternatif ulaşım araçlarını tercih etmesinin veya birliği komutanlığından izninin uzatılması talebinde bulunmasının da imkan dahilinde olduğu dikkate alındığında sanığın ileri sürdüğü hususların askerlik hizmetine tercih edilecek ve gecikmeyi haklı gösterecek bir mazeret niteliğinde olmadığı ve yasal anlamda geçerli bir özür teşkil etmediği,

kaldı ki iptal edilen 03/09/2015 tarihli uçuşun tarihinin de kanuni izninin bitiminden 5 gün sonrasına ait olmasının sanığın suç işleme kastını ortaya koyduğu, bu nedenle unsurları itibariyle oluşan müsnet suçtan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken beraatine karar verilmesi,