Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/1523 K.2019/12484

Hizmete yönelik bir muameleden dolayı üste hakaret ve emre itaatsizlikte ısrar etmek suçlarından sanık Hüseyin Karaburç'un 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun 85/1, 87/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62, 50/1-a ve 52. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk lirası adlî para ve 2 ay 15 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi uyarınca hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair Kara Kuvvetleri Komutanlığı 3 üncü Kolordu Komutanlığı Hasdal Askeri Mahkemesinin 30/12/2014 tarihli ve 2014/384 esas, 2014/607 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 24/01/2019 gün ve 94660652-105-34-16326-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30/01/2019 gün ve KYB 2019/9519 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede. 28/06/2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 5271 sayılı Kanun’un 231/8. maddesine eklenen “Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez.” biçimindeki düzenleme karşısında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun maddî ceza hukukuna ilişkin sonuçlar doğuran karma bir yapıya sahip olması gözetildiğinde, kanun değişikliği öncesi dikkate alınarak,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7/2. maddesi uyarınca lehe değerlendirme yapılması gerektiği, sanık hakkındaki yargılama konusu suç tarihlerinin 04/10/2012 olduğu, sanığın adlî sicil kaydında görülen Kara Kuvvetleri Komutanlığı 3 üncü Kolordu Komutanlığı Hasdal Askeri Mahkemesinin 26/04/2013 tarihli ve 2013/304 esas, 2013/196 sayılı kararına konu suçun, 6545 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesinden önce 09/09/2011-18/09/2011 tarihinde işlenmiş bir suç olduğu cihetle, suç tarihi itibari ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel bir hâl olmadığı,

sonradan yapılan yasal değişikliğin sanık aleyhine yorumlanamayacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü.