Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/17023 K.2019/6534

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Trafik tescil kaydında aracın 3. kişiye ait olması, sanığın beyanlarının aracın kime ait olduğu konusunda bilgi ihtiva etmemesi, karşısında aracın kime ait olduğunun tespiti bakımından; tescil kayıt malikinin usulünce dinlenilmesi, gerektiğinde aracın fiilen kim tarafından kullanıldığının kolluk marifetiyle araştırılması, sanığın sürücü belgesinin bulunup bulunmadığının tespit edilmesi, geçmişe yönelik olarak varsa bu aracın sürücüsü olarak sanık hakkında trafik kurallarına aykırılıktan verilmiş para cezası bulunup bulunmadığı, gibi hususlar araştırılıp sonucuna göre aracın kime ait olduğu belirlendikten sonra müsaderesine ya da iadesine karar verilmesi gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

1-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

2- Sanık hakkında tek eylemden dolayı düzenlenen maddede öngörülen yaptırımın, hapis cezası ve adli para cezası olarak ikiye bölünmek ve ayrı ayrı değerlendirilmek suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 225. maddesine aykırı davranılması,