Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/17588 K.2020/15677

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, yokluğunda verilen kararın sanığın mernis adresine 14/04/2014 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmakta ise de. Uyap'tan yapılan sorgulamada sanığın mernis adresine gerekçeli kararın tebliğ edildiği 14/04/2014 tarihinde başka suçtan cezaevinde bulunduğunun anlaşılması karşısında.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 19.maddesine göre, tebliğ tarihinde cezaevinde bulunan sanığa gerekçeli kararın bizzat tebliğ edilmesi gerekirken, adresine yapılan tebligatın usulsüz olması nedeniyle 17/11/2014 tarihli temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu değerlendirilip, eski hale getirme ile temyiz talebinin kabulüne karar verilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 61. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'nun 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine 7242 sayılı Kanun’nun 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'nun 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nin 7. maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması,