Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/1766 K.2020/3590

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

I)Katılan vekilinin temyiz istemine ilişkin olarak;

Katılan vekili, 05/12/2013 tarihinde tebliğ edilen hükmü, 09/12/2013 tarihinde temyiz etmiş ise de 03/01/2014 havale tarihli dilekçesi ile temyiz isteminden vazgeçtiği anlaşılmakla, dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

II)Sanıklar müdafiileri ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz istemlerine ilişkin olarak;

Temyiz isteklerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Hükümden sonra, 15/04/2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3/22. maddesine eklenen ''Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir.'' şeklindeki düzenlemenin sanıklar lehine hükümler içermesi ve yine aynı Kanun'un 62. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulanmasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla,

5237 sayılı TCK'nin 7 ve 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 12. maddenin ikinci fıkrası mucibince, ilgili hükümlerin, sanıkların mükerrir olup olmadığı da gözetilerek, uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması,