Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/18470 K.2020/2245

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararların niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1)Gümrük kaçakçılığı suçlarında korunan hukuki yarar. Devletin egemenlik hakkının bir kısmı olarak ortaya çıkan kendi milli sınırları dahilindeki her türlü eşya giriş ve çıkışını kontrol etme ve düzenleme yetkisidir. Anılan fiiller ile devletin söz edilen egemenlik hakkının ihlali ile birlikte devletin vergilendirme hakkı ve mali yararlarını da ihlal ettiği kuşkusuzdur.

Verginin ise devletin kamu hizmetlerini finanse etmek için toplumu oluşturan kişilerden zorunlu olarak alınan ekonomik değerler olduğu nazara alındığında gümrük kaçakçılığı suçlarının vergi kaybına sebep olması sonucu, kamu hizmetlerinin finansmanında güçlükler doğuracağı muhakkaktır. Bu itibarla, gümrük kaçakçılığı suçlarının mağdurunun da devletin yürüttüğü kamu hizmetlerinden yararlanan bireylerden oluşan toplum olduğu cihetle;

a)UYAP ortamında yapılan araştırmada sanıklar hakkında 20/08/2013 tarihinde işledikleri aynı suç nedeniyle açılan kamu davası üzerine Kars 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nce verilen 2013/546 Esas ve 2014/108 Karar sayılı hükmün, Dairemizce incelenerek 02.03.2020 tarihinde bozulmasına karar verilmesi karşısında;

b)UYAP ortamında yapılan araştırmada sanık ... hakkında 01/07/2013 tarihinde işlediği aynı suç nedeniyle açılan kamu davası üzerine Digor Asliye Ceza Mahkemesi'nce verilen 2014/17 Esas ve 2014/94 Karar sayılı hükmün Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 2017/622 Esas sayılı dosyasında derdest bulunduğunun ve yine sanık hakkında 16/07/2013 tarihinde işlediği aynı suç nedeniyle açılan kamu davası üzerine Sarıkamış Asliye Ceza Mahkemesi'nce verilen 2013/220 Esas ve 2014/138 Karar sayılı kesinleşmemiş mahkumiyet hükmünün bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dava (a) ile iş bu dava birleştirilerek, diğer dosyaların (b) ise akıbeti araştırılarak mümkün ise iş bu dava ile birleştirilmesi, suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle her bir sanık için bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve haklarında TCK'nin 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,

2)Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

3)Aynı aracın suç tarihinden önce 16.07.2013 tarihinde, Sarıkamış Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/220 Esas sayılı dosyasında da suçta kullanıldığının anlaşılması karşısında araç malikinin iyi niyetinden söz edilemeyeceği gibi dava konusu eşya ile 2004 model nakil vasıtasının değerleri dikkate alındığında nakil vasıtasının müsaderesinin işlenen suça nazaran daha ağır sonuçlar doğurmayacağı bu nedenle TCK’nin 54/3. maddesi uyarınca hakkaniyete de aykırı bir yanın bulunmadığı dikkate alındığında suçta kullanılan nakil aracının müsaderesi yerine müsaderesine yer olmadığına karar verilmesi,