Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/21334 K.2020/15018

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünü içerir gerekçeli kararın tebliği, adresi meçhul olan sanığa mutad bir şekilde öğrenebileceği ve ulaşabileceği Türkiye düzeyinde yayımlanan gazetelerden birinde ilan edilmesi suretiyle tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeksizin Resmi Gazete'de ilan edilerek yapılan tebligat işleminin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın eski hale getirme talebinin kabulü ile temyiz isteminin reddine ilişkin 10.04.2014 tarihli ek kararın kaldırılarak, sanığın öğrenme ile yapmış olduğu temyiz istemi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi,

yine aynı Kanun'un 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nin 7. maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek kanuni koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,