Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/22073 K.2019/8452

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi İstanbul 3. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 04.11.2014 tarih, 2011/628 Esas ve 2014/638 sayılı kararı ile verilen hükümde, dava konusu materyaller ile ilgili olarak 6 aylık kanuni şikayet süresi içerisinde şikayetçi olan ve hak sahibi olduğunu kanıtlayan belgeleri ibraz eden herhangi bir kimsenin bulunmadığı gözetilerek sanık hakkında 5846 sayılı Kanun’un 81/4. maddesi uyarınca 6000 TL ve 80 TL adli para cezasına hükmolunduğu,

yerel mahkemece uyulmasına karar verilen Dairemizin 30.03.2017 tarih ve 2016/9873 E., 2017/2890 sayılı kararı ile verilen bozma ilamı doğrultusunda TCK'nun 43. maddesi kapsamında değerlendirilen İstanbul 3. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 23.01.2014 tarihli 2011/632 Esas ve 2014/33 sayılı ilamı ile verilip kesinleşen önceki cezanın ise 5846 sayılı Kanun’un 71/1. ve 81/13. maddeleri uyarınca tayin olunan 8.100 TL adli para cezası olduğu anlaşılmakla, bozmadan sonra 5846 sayılı Kanun’un 81/4. maddesi uyarınca belirlenen temel ceza üzerinden TCK’nun 43. maddesi uyarınca artırım yapılmak suretiyle tayin olunacak cezadan,

evvelce kesinleşen 8.100 TL adli para cezasının mahsubu suretiyle sanık hakkında ceza tayini gerekirken, 5846 sayılı Kanun’un 71/1, 81/13. maddeleri uyarınca tayin olunan temel cezadan TCK’nun 43/1. maddesi uyarınca artırım yapılmak sureti ile belirlenen ceza üzerinden önceki kesinleşen cezanın mahsubu suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması ve kesinleşen dava dosyasında hak sahibi olduğu anlaşılan Sinebir Meslek Birliğinin gerekçeli karar başlığında müşteki sıfatıyla yazılmış olması,

Kabule göre de;

TCK’nun 62. maddesi uyarınca yapılan indirim sırasında 505 gün karşılığı adli para cezası yerine 506 gün karşılığı adli para cezası belirlenmek suretiyle sonuç cezanın fazla tayini,