Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/22704 K.2019/8739

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1- Sanık ...'in eyleminin 6831 sayılı Kanun'un 93. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden 6831 sayılı Kanunun 93/1 - son maddesi gereğince hüküm kurulması,

2- Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesinin TCK'nin 50/1-a maddesi yerine 50. maddesi olarak eksik gösterilmesi,

3-Kendisini vekille temsil ettiren katılan idare lehine karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Kabule göre de,

28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 72. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nin 231/8. maddesinde yapılan değişiklikten önce işlenen suçlarla ilgili olarak, CMK'nin 231. maddesi uyarınca verilmiş hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların sanık hakkında yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesine engel teşkil etmediği için, 23.01.2014 tarihli eylem bakımından suçun tarihinin kanunun yürürlük tarihi olan 28.06.2014 tarihinden önce olması nedeniyle, kurulacak yeni hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına objektif engel teşkil etmeyeceği,

bu nedenle CMK'nin 231. maddesine uygun şekilde objektif ve sübjektif koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekirken, sanık hakkında yasal koşullar oluşmadığından CMK'nin 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına ilişkin karar verilmesi,