Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/22800 K.2019/9903

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile birlikte verilen müsadere kararları itiraz kanun yoluna tabi ise de kararın kesinleşmesi ile müsadere kararı da kesinleşeceğinden 5237 sayılı TCK’nin 54/4. maddesi uyarınca müsadere gereken eşya bakımından yeniden karar verilmesine yer olmaması nedeniyle; sanığın üzerine atılı suçun 4733 sayılı Kanun’un 8/2. maddesinde düzenlendiği Ürgüp Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/218 Esas sayılı dosyasındaki fiilin ise suç tarihi itibarıyla aynı Kanun’un 8/4. maddesinde düzenlendiğinin UYAP ortamında yapılan incelemeden anlaşılması nedeniyle tebliğnamede yazılı bu husustaki görüşlere iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Açıklama yargılamasında katılana duruşma davetiyesi tebliğ edilmeden yokluğunda hüküm kurulması,

Kabule göre de,

1)Sanık hakkında 4733 sayılı Kanun’un 8/2. maddesinden dava açıldığı gözetilmeksizin ek savunma hakkı tanınmadan anılan Kanun’un 8/4. maddesinden hüküm kurulması,

2)Hükmolunan adli para cezasının gün karşılığının belirlenmesi sırasında 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nin 232/6. maddesine aykırı davranılması,

3)Sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulmasına rağmen katılan lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,