Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/26584 K.2020/6022

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa tefhim edilen kararda kanun yoluna başvurma süresinin kararın tebliğinden itibaren yedi gün olarak gösterildiği, sanığın 27/05/2015 tarihli temyiz ve sanık müdafinin 24/06/2015 tarihli eski hale getirme talepli temyiz isteminin 03/06/2015 ve 24/06/2015 tarihli ek kararlar ile reddine karar verildiği, 5271 sayılı CMK'nin 42. maddesi uyarınca temyiz istemi ile birlikte yapılan eski hale getirme istemlerini inceleme yetkisinin Yargıtay ilgili dairesine ait olduğu anlaşılmakla, sanığın eski hale getirme talebinin kabulü ile temyiz isteminin reddine dair 03/06/2015 ve 24/06/2015 tarihli ek kararlar kaldırılarak sanığın öğrenme ile yapmış olduğu temyiz istemi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi,

yine aynı Kanun'un 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nin 7. maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası mucibince ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,