Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/26618 K.2019/12869

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık ...’iş işletmeciliğini yaptığı, diğer sanık ...’ın çalışanı olduğu iş yerinde yapılan aramada farklı miktarlarda madeni yağ ele geçirilmesinden ibaret somut olayda; sanıkların 5607 sayılı Kanun’un 3/12. maddesi uyarınca cezalandırılmalarına karar verilmiş olmasına rağmen gerekçeli kararda aynı Kanun’un 3/18. maddesinin sanıkların lehine olduğundan bahsedilmesi suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişkili hüküm kurulması,

Kabule göre;

1-Sanık ... hakkında 5607 sayılı Kanun’un 11. maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmış olmasına rağmen, ek savunma hakkı verilmeksizin aynı Kanun’un 3/12. maddesi uyarınca hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2-İddianamede müsaderesi istenen suçta kullanılan eşyaların müsaderesi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması,

3-Sanıklar hakkında hükmolunan adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesinde uygulama maddesinin, TCK’nin 52/2. maddesi yerine yalnızca TCK’nin 52. maddesi şeklinde gösterilmiş olması,

4-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,