Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/27475 K.2019/9184

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık hakkında izin tecavüzü eylemiyle ilgili olarak mahkemece verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 06/02/2009 tarihinde kesinleştiği, sanığın denetim süresi içinde 03/01/2010 tarihinde işlediği tehdit suçundan kurulan hükmün kesinleşmesi ve ihbar üzerine hükmün açıklandığı, CMK'nin 231/8-c maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği tarih ile sanığın denetim süresi içinde yeni suç işlediği tarih arasında zamanaşamının durduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle sanığa isnat edilen suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre davanın 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67. maddelerinde öngörülen 8 yıllık olağan, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresine tabi bulunması, suçun temadisinin kesildiği tarih olan 22/01/2006 tarihinde hüküm tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğunun gözetilmemesi,