Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/28155 K.2021/862

Gerçeğe aykırı beyanda bulunmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu’nun 68/1-c maddesi uyarınca 1.188,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Sivas Merkez İlçe Nüfus Müdürlüğünün 04/12/2018 tarihli ve 1628/2018/538 sayılı idarî yaptırım kararına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin Sivas Sulh Ceza Hakimliğinin 21/01/2019 tarihli ve 2018/5666 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 01/04/2019 gün ve 94660652-105-58-2521-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/04/2019 gün ve KYB-2019/36860 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, itiraz edenin gerçeğe aykırı beyanda bulunduğu gerekçesiyle Sivas Merkez İlçe Nüfus Müdürlüğünce idari yaptırım kararı uygulandığı ve mahkemece kolluk araştırmasında beyan edilen adreste muterizin oturmadığının tespit edildiği gerekçesiyle başvurunun reddine karar verildiği anlaşılmış ise de, muterizin başvurusunda, adresteki taşınmazın kendi üzerine kayıtlı olduğunu, geçici olarak ...'a gittiğinden yanlış değerlendirme yapıldığını, elektrik faturasının dahi kendi adına kayıtlı olduğunu, gerçeğe aykırı beyanda bulunmadığını ifade ettiği anlaşılmakla,

24/12/2018 tarihli başvuru dilekçesi ekinde sunulan tapu kaydından beyana konu adreste kain taşınmazın muteriz adına kayıtlı olduğu, yine 13/12/2018 tarihli elektrik faturasının incelenmesinden önceki döneme ve yıla ait elektrik harcaması yapıldığı, 01/02/2019 tarihli dilekçe ekinde sunulan köy muhtarı imzalı ve mühürlü evraktan da köy muhtarının muterizin sürekli anılan adreste kaldığını beyan ettiği hususları hep birlikte değerlendirildiğinde.

Sivas İl Jandarma Komutanlığınca yapılan araştırmanın teyide muhtaç olduğu, mahkemece kabahatlinin belirttiği husus hakkında kolluk marifetiyle yeniden araştırma yaptırılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;