Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/28274 K.2019/10033

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yerel mahkemece uyulmasına karar verilen Dairemizin 11.05.2017 tarih ve 2017/4451 sayılı kararı ile verilen bozma ilamı doğrultusunda TCK'nin 43. maddesi kapsamında değerlendirilen İstanbul 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 18.07.2013 tarihli 2012/372 Esas ve 2013/528 karar sayılı ilamı ile verilip kesinleşen önceki cezanın 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası olduğu, bozmadan sonra,

temyiz davasına konu eylem nedeniyle TCK’nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılmak suretiyle belirlenen 12.500 TL adli para cezasından (12.500 TL adli para cezası, 5252 sayılı Kanun’un 5/3. maddesi uyarınca bir gün karşılığı 100 TL üzerinden hapse çevrilmesi suretiyle 4 ay 5 gün hapis cezası olarak belirlenerek), evvelce kesinleşen 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezasının mahsubu suretiyle kesinleşen cezanın, temyiz davasına konu cezadan fazla olması nedeniyle temyiz davasına konu suçtan tayin edilen cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,