Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/29028 K.2019/15492

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Yerel Mahkemenin 23/10/2014 tarihli 2013/1226 Esas ve 2014/365 Karar sayılı ilamıyla suçta kullanılan araçların müsaderesine karar verilmiş olup, malen sorumlu vekilinin temyizi üzerine yapılan incelemede; Yargıtay 7. Ceza Dairesi'nin 11/12/2017 gün 2015/3610 Esas ve 2017/10693 Karar sayılı ilamı ile; müsadere hükmünün bozulmasına karar verildiği, sanığın cezalandırılmasına dair hükmün ise sanığın süresinden sonra temyiz etmesi nedeniyle verilen temyiz isteminin reddi kararı temyiz edilmediğinden kesinleştiği gözetilmeden, bozma sonrası yeniden sanığın cezalandırılmasına dair hüküm kurulması hukuken geçersiz ve yok hükmünde kabul edilmiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Çekici remorkun malen sorumlunun bilgisi dışında kullanıldığı anlaşıldığı halde iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

2-Münhasıran müsadere davası yönünden kararın niteliğine göre katılan idare lehine vekâlet ücretine hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,