Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/29072 K.2019/11402

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Şikayetçi temsilcisinin temyiz istemine yönelik incelemede;

Suça konu yapının 105 ada 1 numaralı orman parselinde yer aldığının anlaşılması karşısında, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve davaya katılma hakkı bulunmayan müşteki temsilcisinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca tebliğnamaye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi .

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık hakkında Türk Ceza Kanunun 154/2. maddesinden cezalandırılması talebi ile dava açılmış olup, CMK'nin 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan, 6831 sayılı Kanun'un 93/1. maddesi uygulanarak hüküm tesis edilmesi ve TCK'nin 54. maddesi uyarınca ek savunması alınarak suça konu yerde bulunan yapının müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında temel ceza 6831 sayılı Kanun'un 93/1. maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası olarak belirlenip TCK'nin 62. maddesi uyarınca temel cezada 1/6 oranında indirim yapıldığı halde sonuç cezanın 5 ay hapis cezası yerine 10 ay hapis cezası olarak belirlenmesi,

3-03/06/2014 tarihli celsede Cumhuriyet savcısı tarafından sanığın 6831 sayılı Kanun'un 93/1. maddesi uyarınca cezalandırılması yönünde mütalaa verilmiş olup, gerekçede sanığın TCK'nin 154/2. maddesi gereği cezalandırılmasına yönelik mütalaa verildiği belirtilerek çelişkiye neden olunması,

4-Gerekçeli karar başlığında suç türünün 6831 sayılı Kanun'a muhalefet yerine köy tüzel kişiğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz olarak gösterilmesi,