Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/29784 K.2019/15052

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1) Sanık hakkında Mareşal Çakmak Asker Hastanesi Baştabipliği tarafından düzenlenen 30/09/2014 tarih ve 2642 sayılı sağlık kurulu raporu ile adli raporda sanığın adli sicil kaydında yer alan ve 13/09/2013 tarihinde kesinleşen 10 ay hapis cezasına ilişkin Van 3 Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/458 Esas 2011/387 Karar sayılı ilamının değerlendirilmediği,

sadece 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin ilam ile 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezasına ilişkin ilamın değerlendirildiği anlaşılmakla, sanığın kesinleşen bahse konu mahkumiyet hükümleri dikkate alındığında, TSK Sağlık Yeteneği Yönetmeliğinin 17’nci maddesinin D dilimi kapsamında değerlendirilmesi mümkün bulunduğundan, Van 3 Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/458 Esas 2011/387 Karar sayılı ilamının dosyaya ithalini müteakip sanığın suç tarihlerinde askerliğe elverişli olup olmadığının dosya üzerinden ek sağlık kurulu raporuyla tespit ettirilmesi ve elde edilecek sonuca göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken,

eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2) Sanığın 13/04/2013 tarihinde firar etmesinden sonra 07/07/2013 tarihinde yakalandığı, bu itibarla suç temadi bitim tarihinin 07/07/2013 olarak kabul edilmesi gerekirken 08/07/2013 olarak kabul edilmesi,

3) 07/08/2013 tarihinde cezaevinden tahliye olmasını müteakip Çorlu Askerlik Şubesi Başkanlığı tarafından aynı gün 1 gün yol süresi verilerek birliğine sevk edilen sanığın 08/08/2013 tarihinde saat 24:00’e kadar birliğine katılması gerekirken katılmadığı, daha sonra 25/10/2013 tarihinde polis ekiplerince yakalandığı, bu suretle 09/08/2013-25/10/2013 tarihleri arasında temadi eden eyleminin firar suçu kapsamında değerlendirilmesi gerekirken sanığın anılan tarihler arasında izin tecavüzü suçunu işlediğinden bahisle hakkında yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre ise;

TCK'nin 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının infaz aşamasında hapis cezasına çevrilebileceğinin ihtarı ile yetinilmesi gerekirken adli para cezalarının ödenmemesi halinde hapis cezasına çevrilmelerine karar verilmesi suretiyle infazda yetkinin kısıtlanması,