Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/30233 K.2019/14148

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, aynı sanıklar hakkında aynı eylem nedeniyle İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 21/05/2014 tarihli ve 2014/29327 Esas 2014/15053 Karar sayılı iddianamesi ile “kasten yaralama” suçundan dolayı açılan kamu davasında, İstanbul Anadolu 55 Asliye Ceza Mahkemesinin 13/01/2015 tarihli ve 2014/510 Esas 2015/13 Karar sayılı kararıyla sanıkların ayrı ayrı beraatlarına karar verildiği ve anılan kararların temyiz edilmemek suretiyle 03/02/2015 tarihinde kesinleştiği,

bu itibarla suç tarihi farklı gösterilmiş olsa da her iki dava dosyasına konu olayın ve davanın taraflarının aynı olması karşısında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde yer alan “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa, davanın reddine karar verilir.” hükmü gereğince davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde sanıkların mahkûmiyetine karar verilmesi,