Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/30683 K.2019/15951

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

UYAP’tan alınan kayıtlara göre, aynı sanık hakkında aynı eylem nedeniyle İstanbul 40. Asliye Ceza Mahkemesinde yürütülen yargılama neticesinde 09/02/2017 tarihli ve 2013/394 Esas 2017/49 Karar sayılı karar ile; sanığın atılı suçu işlediğinin sabit kabul edilerek ASCK’nin 130/1 ve TCK’nin 62. maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, verilen kısa süreli hapis cezasının TCK’nin 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiğinin ve bu kararın adli sicil kaydına göre 11/03/2017 tarihinde kesinleştiğinin anlaşıldığı,

bu itibarla her iki dava dosyasına konu olayın ve davanın taraflarının aynı olması karşısında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde yer alan “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa, davanın reddine karar verilir.” hükmü gereğince davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,