Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/30775 K.2019/12088

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1) Sanık hakkında TCK’nin 32/2’nci maddesinin uygulandığının anlaşılması karşısında, 5271 sayılı CMK’nin 150/2. maddesi gereğince kısmi akıl hastası olduğu belirlenen sanığa zorunlu müdafii tayin edilmesi gerekirken, sanığa müdafii atanmayarak savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle karar verilmesi,

2) Kabule göre de;

a) CMK'nin 231/11. maddesinde belirtilen istisnalar dışında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına konu ilamdaki hükmün aynen kurularak açıklanması gerekirken önceki ilamda bulunmayan TCK'nin 50. maddesinin uygulanması,

b) Üste hakaret suçundan hüküm kurulurken hükmedilen 2 ay 2 gün hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında 1240 TL adli para cezası yerine 640 TL. adli para cezasına hükmedilerek eksik ceza tayin edilmesi,

c) TCK'nin 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezalarının infaz aşamasında hapis cezasına çevrilebileceğinin ihtarı ile yetinilmesi gerekirken adli para cezalarının ödenmemesi halinde hapis cezasına çevrilmesine karar verilmesi suretiyle infazda yetkinin kısıtlanması,