Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/312 K.2019/6663

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanık hakkında 5846 sayılı Kanun’un 71/1. maddesi uyarınca belirlenen 3 yıl hapis cezasından, aynı Kanun’un 81/13. maddesi uyarınca 1/3 ve TCK'nun 43/1. maddesi uyarınca 1/4 oranında artırım ile TCK’nun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldıktan sonra cezanın 4 yıl 2 ay yerine 3 yıl 11 ay 15 gün hapis cezası olarak belirlenmesi ve kesinleşen cezanın mahsubu suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Sanık hakkında kazanılmış hak gözetilerek hükmedilen adli para cezalarının ödenmemesi ve seçenek yaptırımın yerine getirilmemesi halinde infaz edilecek sonuç cezanın 3 yıl 1 ay 11 gün hapis cezasını geçemeyeceğinin belirtilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,