Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/31527 K.2020/580

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihi ve Mahkemece dosyadan el çekildikten sonra verilen 11.06.2015 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu, yine hükümde kararın kesin olduğu belirtilerek sanığın kanun yolunda yanıltıldığı, bu haliyle sanığın temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın aşamalarda alınan savunmalarında ... Restoran isimli iş yerinin çalışanı olduğunu, görevinin restorana gelen müşterilerin araçlarını 150 metre ileride bulunan iş yerine ait otoparka bırakmak olduğunu, ücret almadığını beyan ettiği, tanık İsmail Anlı' nın alınan beyanlarında ise sanık ile aynı iş yerinde ve muhasebe bölümünde çalıştığını, sanığın, iş yerine gelen müşterilerin araçlarını park etiğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında;

sanık ile tanık İsmail'in anılan iş yerinde aynı dönemde çalışıp çalışmadığının tespitine yönelik olay tarihindeki işyeri yetkilisi tanık olarak dinlenecek sanıklara ait SGK kayıtları celp edilip, araçların bırakıldığı otopark ile sanıkların çalıştıklarını beyan ettikleri iş yeri arasında herhangi bir sözleşme bulunup bulunmadığı belirlendikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yetinilerek sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre ise;

1-Adli sicil kaydına göre mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmaması,

2-Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan kanun maddeleri ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nin 50/1-a ve 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;