KÜNYE
19. Ceza Dairesi 2019/33599 E., 2020/865 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Şubat 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- 7258 Sayılı Kanuna Aykırılık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
329 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
7258 Sayılı Kanunun 5/1. ve 5/2. maddelerinin, 6495 Sayılı Kanun ile 5/1.a ve 5/1.b maddeleri olarak değiştirildiği ve suç tarihinde de bu şekliyle yürürlükte olduğu, gözden kaçırılarak, sanığın sabit görülen eyleminin 7258 sayılı Kanun'un 5/1.b maddesindeki suçu oluşturmasına ve bu suç için öngörülen hapis cezasının alt sınırı 4 yıl olmasına rağmen, maddenin değişiklikten önceki haline göre eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından, Anayasa Mahkemesi'nin TCK'nin 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı, infaz aşamasında gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,
Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.
Ancak;
Sanığın işyerinde yapılan aramada ele geçirilen bilgisayarın incelenmesinde kullanılan imaj sabit diskinin, delil olarak dosyada saklanması yerine, müsaderesine karar verilmesi,
Yargıtay 19. Ceza Dairesi, E. 2019/33599, K. 2020/865, 4 Şubat 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama