Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/33828 K.2020/1934

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 18/05/2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 01/12/2013 ve 22/12/2013 tarihli müsabakalarla ilgili imza yükümlüğünü yerine getirmemesi nedeniyle cezalandırılmasının talep edildiği ve fakat 22/12/2013 tarihindeki müsabakaya ilişkin, sanığın, Beyköy Jandarma Karakolunda imza yükümlülüğünü yerine getirdiğine dair evrakın dosya içerisine girdiği, dolayısıyla bu olayla ilgili yükümlülüğünü yerine getirmiş olduğu,

ancak sanığın, 01/12/2013 tarihli müsabaka ile ilgili, 6222 sayılı Kanun’un 18/1 ve 18/8. maddeleri uyarınca imza atma yükümlülüğünün devam etmesi halinde üzerine atılı suçun unsurlarının oluşacağı cihetle, öncelikle bu tarih itibariyle sanığın imza yükümlülüğünün devam edip etmediği araştırılıp, yükümlülüğünün devam ettiğinin tespit edilmesi halinde ise atılı suçun 5237 sayılı TCK’nin 75. maddesinde düzenlenen önödeme kapsamında bulunduğu, her ne kadar soruşturma aşamasında sanığa önödeme teklifinde bulunulmuş ise de önödeme miktarının iddianameye konu iki ihlali kapsayacak şekilde fazla tayin edildiği dikkate alınarak,

sanığa yeniden usulüne uygun olarak önödeme teklifi yapılıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tespit ve tayini yerine, yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

27/10/2015 tarihli celsede tefhim edilen kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında sanığın beraatine karar verildiği halde, kararın gerekçe kısmında “sanığın atılı suçtan dolayı cezalandırılmasına karar verilerek” yazılmak suretiyle, gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişkiye sebep olunması,