Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/33915 K.2020/863

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa muhalefet suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda beraatine dair, Diyarbakır 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/10/2015 tarih, 2015/256 Esas, 2015/877 Karar sayılı hükmün, katılan kurum vekili tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 25/09/2019 gün ve 2019/31831 Esas, 2019/11713 Karar sayılı kararıyla;

“Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Eylemlere ve yükletilen suça yönelik O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 25/09/2019 tarihinde oy birliğiyle” karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01/11/2019 gün ve KD-2015/378802 (19-2015/378802) sayılı yazısı ile;

“KONUNUN TAKDİMİ VE İTİRAZ NEDENLERİ

1) Yüksek Dairenizin yukarıda belirtilen ilamının başlık kısmında temyiz eden Katılan Vekili olarak gösterildiği halde ilamın içeriğinde maddi yazım hatası olarak O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenlerinin yerinde görülmediğinin belirtildiği görülmektedir.

2) Sanık ...'ün 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 33/1. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında, Diyarbakır 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/10/2015 tarih ve 2015/256-877 E.K. sayılı kararı ile sanığın beraatine karar verildiği, kararın tebliğ edilmesi üzerine müşteki Karayolları 9. Bölge Müdürlüğü vekilince kararın temyiz edildiği, Yüksek Dairenizin itiraza konu ilamı ile Karayolları 9. Bölge Müdürlüğü katılan olarak edilerek temyiz talebi incelenmiş ve temyiz davasının esastan reddiyle beraat hükmünün onanmasına karar verilmiştir.

5271 sayılı CMK'nin 237/1. maddesinde; "Mağdur, suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumlu olanlar, ilk derece mahkemesindeki kovuşturma evresinin her aşamasında hüküm verilinceye kadar şikâyetçi olduklarını bildirerek kamu davasına katılabilirler." hükmü yer almaktadır.

Suçtan zarar görme kavramı gerek Ceza Genel Kurulu, gerekse Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında; "suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali" olarak anlaşılıp uygulanmış, buna bağlı olarak da dolaylı veya muhtemel zararların, davaya katılma hakkı vermeyeceği kabul edilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15/04/2014 tarihli, 2013/4-599 E., 2014/190 K. sayılı kararında belirtildiği üzere, bir tüzel kişinin kamu davasına katılabilmesi için CMK'nın davaya katılmayı düzenleyen genel kural niteliğindeki 237. maddesinde belirtilen şartın gerçekleşmesi, başka bir deyişle suçtan doğrudan zarar görmüş olması veya herhangi bir kanunda, belirli bir tüzel kişinin bazı suçlardan açılan kamu davalarına katılmasını özel olarak düzenleyen bir hükmün bulunması gerekir.

Somut olayda, kamulaştırma kararı veren müşteki Kurum tarafından 2942 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri gereğince sanığın da aralarında bulunduğu taşınmaz malikleri ile kamulaştırma bedeli konusunda anlaşma sağlanamaması sebebiyle kamulaştırma bedelinin tespiti ve terkin davası açıldığı,

dava dilekçesinin tebliğine rağmen sanığın gayrimenkul hissesini başkasına devrederek 2942 sayılı Kanun'a aykırılık suçunu işlediğinin iddia olunduğu gözetildiğinde, suç duyurusunda bulunan müşteki Karayolları 9. Bölge Müdürlüğünün doğrudan zarar görme halinin gerçekleşmediği gibi, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nda Karayolları Genel Müdürlüğünün kamu davasına katılmasını özel olarak düzenleyen bir hüküm bulunmamaktadır.

(Benzer olaylara ilişkin Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 25/11/2014 tarih, 2014/28064-19825 E.K. sayılı ve Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 27/02/2017 tarih ve 2016/8429 E., 2017/1693 K. Sayılı ilamları da aynı yöndedir).

Belirtilen nedenlerle, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve davaya katılma hakkı bulunmayan Karayolları 9. Bölge Müdürlüğünün, kanun yoluna başvurma hak ve yetkisi bulunmadığından Kurum vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerekirken müşteki Kurumun katılan olarak kabulü ile temyiz davasının esastan reddiyle beraat hükmünün onanmasına karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu değerlendirilmiştir.

SONUÇ VE İSTEM

1) 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin 1. fıkrasının 2. cümlesi uyarınca ilamda geçen O yer Cumhuriyet savcısının ibaresinin, Katılan (Müşteki) Vekili olarak TASHİHİ,

2) Yüksek Dairenizin itiraza konu 25/09/2019 gün ve 2019/31831 Esas, 2019/11713 Karar sayılı ilamının CMK'nin 308/2-3 maddesi kapsamında itirazımıza binaen incelenmesi ve temyiz isteminin REDDİNE karar verilmesi,

İtirazımızın yerinde görülmeyip reddi halinde yukarıda arz ettiğimiz itiraz nedenlerimizin bir kez de CMK'nin 308/1-3 maddesi uyarınca Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulunca tartışılması ve ilamın talebimiz doğrultusunda BOZULMASI için dosyanın YÜKSEK YARGITAY CEZA GENEL KURULUNA tevdii itirazen arz ve talep olunur.”

Şeklinde itiraz başvurusunda bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

I) MADDİ HATANIN DÜZELTİLMESİ İSTEMİ YÖNÜNDEN

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01/11/2019 gün ve 19-2015/378802 sayılı MADDİ HATANIN DÜZELTİLMESİ İSTEMİNİN KABULÜNE, 2-) Dairemizce verilen Dairemizin 25/09/2019 gün ve 2019/31831 Esas, 2019/11713 Karar sayılı kararının, sonuca ilişkin son paragrafındaki " O Yer Cumhuriyet savcısının" ibaresinin çıkartılıp, yerine "katılan vekilinin" ibaresi yazılarak, 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesinin 1. fıkrası gereğince DAİREMİZ İLAMININ DÜZELTİLMESİNE, kararın diğer yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına,

II) İTİRAZ BAŞVURUSU YÖNÜNDEN