Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/34046 K.2019/15119

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteminin reddi nedeni bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

14.06.2007 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun "Kovuşturma" başlıklı 36. maddesi;

"(1) Bu Kanunda yazılı suçlardan dolayı kovuşturma yapılması Müsteşarlık tarafından Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı başvuruda bulunulmasına bağlıdır. Bu başvuru ile Müsteşarlık aynı zamanda katılan sıfatını kazanır.

(2) Cumhuriyet savcısının kovuşturmaya yer olmadığına karar vermesi halinde, Müsteşarlık, 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa göre kendisine tebliğ edilecek kararlara karşı itiraza yetkilidir.

(3) Aracılar ile sigorta eksperlerinin bu Kanunda suç sayılan fiilleri hakkında yapılacak kovuşturmalar ile bu Kanunun 15 inci maddesinin birinci fıkrasına ve 35 inci maddesinin altı ilâ dokuzuncu fıkralarına aykırılıktan dolayı yapılacak kovuşturmalar hakkında bu madde hükümleri uygulanmaz." hükmünü içermesi karşısında;

Sanığın üzerine atılı suçun ve iddianamede anlatılan suça konu olayın 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 35/3. maddesinde yazılı zimmet suçunun unsurlarını oluşturabileceği, ancak mahkemece dava şartı olan bu hususta, yapılan yargılamanın hiçbir aşamasında suçtan zarar gören ve bu suç nedeniyle dava açılması Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı başvuruda bulunmasına bağlı olan Hazine Müsteşarlığına ihbarda bulunulmadığı gibi adı geçen Müsteşarlığın yazılı başvuruda bulunup bulunmadığının da araştırılmadığı, öte yandan TCK'nin 155/2. maddesi gereği hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan kamu davası açılan sanığın CMK'nin 226. maddesi gereği ek savunması da alınmaksızın zimmet suçundan beraatine karar verilmesi,