Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/34447 K.2020/1009

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, 15/01/2015 tarihli asıl karara karşı yapılan temyiz talebi üzerine, 03/03/2015 tarihli ek karar ile temyiz talebinin reddine dair verilen karardan sonra, 22/06/2015 tarihli ek karar ile yeniden temyiz talebinin reddine dair karar verilmişse de; 03/03/2015 tarihli ilk ek kararın temyiz edilmesi üzerine dosyanın temyiz talebinin değerlendirilmesi için Yargıtay'a gönderilmesi gerekirken 22/06/2015 tarihli temyiz talebinin reddine dair ikinci ek kararın geçerli olmadığı ve temyiz taleplerinin 03/03/2015 tarihli ilk ek karara yönelik olduğu kabul edilerek, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

14.04.2011 gün ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 23. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 272. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde “hapis cezasından çevrilen adlî para cezaları hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen 3.000 Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı istinaf yoluna başvurulamayacağı” şeklinde yapılan değişiklik ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen “bölge