Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/35007 K.2021/114

6222 sayılı Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanun'a muhalefet suçundan suça sürüklenen çocuk ...'ın, anılan Kanun'un 18/9, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43/1, 62/1 ve 52. maddesi gereğince 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/05/2019 tarihli ve 2018/965 esas, 2019/1172 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 29/11/2019 gün ve 94660652-105-35-15349-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09/12/2019 gün ve KYB-2019/122195 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1-5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 3/1. maddesinde yer alan, ''Bu Kanunun uygulanmasında; a) Çocuk: Daha erken yaşta ergin olsa bile, onsekiz yaşını doldurmamış kişiyi;” ve aynı Kanun'un 26/1. maddesindeki “Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar'' şeklindeki düzenlemeler ile suça sürüklenen çocuğun kayden 08/06/2000 doğumlu olması ve dolayısıyla suç tarihleri olan 17/12/2017 ve 23/12/2017 tarihlerinde 18 yaşından küçük bulunması karşısında, bu suçla ilgili davaya bakmanın Çocuk Mahkemesinin görevine girdiği gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi yerine, duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulmasında,

Kabule göre de;

2-Kayden 08/06/2000 doğumlu olup, suçun işlendiği 17/12/2017 ve 23/12/2017 tarihlerinde 18 yaşını ikmâl etmediği anlaşılan suça sürüklenen çocuk ... hakkında tayin olunan cezadan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 31/3. maddesi gereğince indirim yapılmamış bulunulmasında,

3-Adlî sicil kaydında sabıkası bulunmayan suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerekip gerekmediğinin tartışılmamasında,

İsabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;