Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/3893 K.2019/7118

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1) Sanık hakkında ağaç kesme suçundan verilen beraat kararına ilişkin yapılan incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2) Sanık hakkında orman alanında işgal ve faydalanma suçu ile hakkı olmayan yere tecavüz suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine ilişkin yapılan incelemede,

Oluşa, dosya kapsamına, sanık savunmasına ve bilirkişi raporuna göre, sanığın aynı eylemi ile işgal altında bulundurduğu alanın 347 metrekaresinin yayla olarak tescil edilmiş alanda, 27 metrekarelik kısmının ise kadastrosu yapılmış olan orman parselinde kaldığının ve sanığın aynı eylemi ile hem Orman Kanunu'nun 93. hem de TCK'nun 154. maddesinde düzenlenen suçları işlediğinin anlaşılması karşısında,

Sanık hakkında TCKnun 44. maddesi gereği fikri içtima kuralı uygulanarak daha ağır cezai müeyyide içeren TCKnun 154-2. maddesinde düzenlenen hakkı olmayan yere tecavüz suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeyerek her iki suçtan da ayrı ayrı mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

Dava konusu yerde bulunan ve sabit tesis niteliğinde olan bina ile meyve ağaçlarının müsaderesine her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.