Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/3949 K.2021/232

Aracını park etmek suretiyle iş yeri önünü işgal eyleminden kabahatli Altın Araba Otomotiv Turizm Emlak Petrol İnşaat Gıda Canlı Hayvancılık İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret Ltd.

Şti. hakkında 5728 sayılı Kanun’un 66. maddesiyle değişik 1608 sayılı Umuru Belediyeye Müteallik Ahkamı Cezaiye Hakkında 16 Nisan 1340 Tarih ve 486 Numaralı Kanunun Bazı Maddelerini Muaddil Kanun’un 1. maddesi delaletiyle 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 32. maddesi uyarınca 908,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanması ve olumsuzlukların giderilmediği takdirde iş yerinin faaliyetten men'ine dair Ankara Büyükşehir Belediye Encümeni'nin 13/07/2017 tarihli ve 770 sayılı kararına karşı yapılan başvurunun kısmen kabulü ile idari yaptırım kararının 681,00 Türk lirası tutarındaki kısmının kaldırılmasına ilişkin Ankara 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin

02/04/2018 tarihli ve 2017/6415 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 30/01/2019 gün ve 14715 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/02/2019 gün ve KYB-2019-13320 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Ankara Büyükşehir Belediye Encümeni'nin 13/07/2017 tarihli ve 770 sayılı kararı ile muteriz hakkında 908,00 Türk lirası idarî para cezası ve olumsuzlukların giderilmediği takdirde iş yerinin faaliyetten men'ine karar verildiği, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 19.02.2014 tarih, 2014/2942 esas ve 2014/2160 karar sayılı ilâmına göre, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 27/8. maddesinde yer alan, “İdarî yaptırım kararının verildiği işlem kapsamında aynı kişi ile ilgili olarak İdarî yargının görev alanına giren kararların da verilmiş olması halinde.

İdarî yaptırım kararına ilişkin hukuka aykırılık iddiaları bu işlemin iptali talebiyle birlikte İdarî yargı merciinde görülür.” şeklinde düzenlendiği, somut olay incelendiğinde, muterize hem faaliyetin men’i hem de idarî para cezası verildiği, bu durum karşısında anılan mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, başvurunun esastan incelenerek kısmen kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;