Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/5195 K.2019/5881

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıktan ele geçirilen gümrük kaçağı sigaraları ve cep telefonlarını ticari amaçla bulundurduğu anlaşılmakla, sanıktan ele geçirilen bandrolsüz kaçak sigaralara ilişkin eylemlerinin 6545 sayılı Kanun’la değişik 5607 sayılı Kanun’un 3/18 ile 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesi, sanıktan ele geçirilen kaçak telefonlara ilişkin eyleminin ise 6545 sayılı Kanun’la değişik 5607 sayılı Kanun’un 3/5 ile 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesi kapsamında kaldığı, bu suretle sanığın fikri içtima uyarınca 5237 sayılı TCK'nun 44. maddesi gereğince en ağır cezayı öngören Kanun maddeleri gereğince cezalandırılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden fiilin ayrı suçlar kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,