Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/753 K.2019/7025

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi,kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun "Yalan Beyan" başlıklı 55/1-c maddesi, "Muhatap olmadığı veya muhatap namına tebellüğ etmeye yetkisi bulunmadığı halde tebliğ memuruna hüviyet ve sıfatı hakkında yalan beyanda bulunarak tebliğ evrakını alan kimse bir yıla kadar hapis cezasıyla cezalandırılır." hükmünü amirdir.

Kanun metnine göre suçun oluşabilmesi için sanığın öncelikle tebligatın muhatabı olmaması veya muhatap namına çıkarılan tebligatı tebellüğ etme yetkisine sahip olmayan kişilerden olması gerekmekte olup, ayrıca sanık tarafından tebellüğ işlemi gerçekleştirildiği sırada tebligat memuruna sanıkça hüviyet ve sıfatı hakkında yalan beyanda bulunulması şartı öngörülmüştür.

Bu açıklamalar doğrultusunda somut olayda; sanığın iş yeri sahibi olan ...’in yanında çalışıp çalışmadığının ve ne şekilde tebligat evrakını almış olduğunun açıkça ortaya çıkarılması amacıyla tebligat memuru ile ...’in tanık sıfatıyla beyanları alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik kovuşturma ile yetinilmek suretiyle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin suça konu tebligatın tebliğ alındığı 25/06/2013 olması gerektiği gözetilmeyerek 20/05/2013 şeklinde hatalı yazılması suretiyle CMK’nun 232/2. maddesine aykırı davranılması,