Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/856 K.2019/5030

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık hakkında mahkemece 5846 sayılı Kanuna aykırılık suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 03.03.2011 tarihinde kesinleştiği, sanığın denetim süresi içinde 28.08.2013 tarihinde işlediği kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin kesinleşmesi ve ihbar üzerine hükmün açıklandığı, CMK’nun 231/8-c maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği tarih ile sanığın denetim süresi içinde yeni suç işlediği tarih arasında zamanaşımının durduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle sanığa isnat edilen suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre davanın 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e ve 67. maddelerinde öngörülen 8 yıllık olağan, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresine tabi bulunması, zamanaşımı süresini kesen son işlem olan 25.01.2007 tarihli ilk mahkumiyet kararı ile temyize konu dosyadaki 29.11.2018 tarihli mahkumiyet kararları arasında olağan zamanaşımı süresinin karar tarihi itibarı ile dolmuş bulunması,