Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/9315 K.2020/19186

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklinde düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği,

yine aynı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nin 7. maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası mucibince ilgili hükümlerin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yerel mahkemece yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

2- Dosya kapsamından ve UYAP ortamında yapılan araştırmadan suça konu eşyanın suçta kullanılan aracın nakil aracının ağırlıklı bölümünü oluşturduğu ve malen sorumlunun aynı neviden suçta sanık ve malen sorumlu sıfatıyla çok sayıda dosyasının bulunduğu anlaşılmakla bu husus suça konu eşyanın miktarı ile birlikte nazara alındığında malen sorumlunun iyi niyetli üçüncü kişi konumunda olmadığı ve suça konu eşya ile nakil aracının değerleri karşılaştırıldığında müsaderesinin hakkaniyete de aykırı olmayacağı gözetilmeksizin nakil aracının müsaderesi yerine yazılı şekilde müsaderesine yer olmadığına karar verilmesi,