Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2019/9436 K.2021/3707

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak ;

Hükümden sonra 15/04/2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla.

5237 sayılı TCK'nın 7. maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası mucibince ilgili hükümlerin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yerel mahkemece yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Kabule göre ise ;

1- Nakil aracının istiap haddinin 16.160 kg olmasına karşın olay tarihinde 1750 lt kaçak akaryakıt ele geçirildiği , dosyada mevcut bilirkişi raporunda ele geçirilen kaçak yakıtın aracın taşıma yüküne göre değil, depoların kapasitesine göre ağırlıklı bölümünü oluşturduğunun tespit edildiği ve ele geçen akaryaktın değeri ile nakil aracının değeri karşılaştırıldığında aracın müsaderesinin hakkaniyete de aykırı olacağı gözetilmeden , nakil aracının iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi ,

2-Gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin sevk maddesi olarak TCK'nin 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nin 232/6. maddesine aykırı davranılması,