Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2020/139 K.2020/6499

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

1-Sanık ...'nun temyiz talebinin reddine dair 04.05.2015 tarihli ek karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık ...'nun 17/03/2015 tarihinde tebliğ olunan kararı, CMUK'nin 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 31/03/2015 havale tarihli dilekçe ile temyiz ettiği anlaşılmakla, yasal süresi geçtikten sonra vaki temyiz talebinin reddine dair yerel mahkemenin 04/05/2015 tarihli ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanığın bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, tebliğnameye uygun olarak ek kararın ONANMASINA,

2-Sanıklar ..., ..., ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanununun 11. maddesine aykırı olarak katılan idare vekili yerine asile (idareye) 16/03/2015 tarihinde tebliğ edilmesinin usulsüz bulunduğu ve gerekçeli kararın katılan idare vekiline 05/08/2019 tarihinde tebliği üzerine yasal süresi içerisinde temyiz isteminde bulunulduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 5. maddesi uyarınca, kovuşturma aşamasında ''etkin pişmanlık'' hükümlerinin uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, yerel mahkemece ilgili hükümlerin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığı araştırılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,