Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2020/1844 K.2021/6689

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre katılan vekili temyizinin suçta kullanılan nakil araçlarının müsaderesine yer olmadığı hükmüne yönelik olduğu anlaşılarak yapılan incelemede;

Yerel Mahkemece kurulan mahkumiyet hükmüyle birlikte, 5607 sayılı Kanun'un 13. maddesi ve 5237 sayılı Kanun'un 54. maddesindeki şartların gerçekleşmemesi sebebiyle, nakilde kullanılan aracın iadesine de karar verildiği, iade kararının, araç hakkında açılmış müsadere davasının konusu olması bakımından, bozma kararıyla birlikte aracın iadesi hükmünün de ortadan kalkacağı, bu durumda yeniden yapılacak yargılama sonucunda tekrar iade kararı verilmesi halinde, kanun yollarının tüketilmesi de dahil, bu kararın kesinleşmesinin uzun bir süre geçtikten sonra mümkün olacağı,

kanun yolu denetiminde aracın iadesi kararının hukuka uygun bulunması halinde, bu süre zarfında şahsın, aracı üzerindeki hukuki tasarruf hakkından mahrum kalacağı, aksi durumun ise AİHS ek 1 protokolün 1. maddesi ve Anayasa'nın 35. maddesiyle güvence altına alınan mülkiyet hakkına haksız müdahale oluşturacağı, Yargıtayca bu aşamada yapılacak denetimin söz konusu sakıncaları ortadan kaldıracağı gibi, yargılamanın makul sürede bitirilmesi ilkesinin yerine getirilmesi bakımından da gerekli olduğu değerlendirilerek, temyize konu mahkeme hükmü ceza ve müsadere bakımından ayrı başlıklarda incelenmekle;

I-) Malen sorumlu ...'ya ait 50 EZ 679 plakalı nakil aracının iadesi kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Nakilde kullanılan araçların iadesine ilişkin mahkeme gerekçesi yerinde olmakla, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden TEMYİZ İTİRAZLARININ REDDİYLE İADE KARARININ ONANMASINA,

II -) Sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmü ile 35 AG 7014 plakalı nakil aracının iadesi kararına yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Suçta kullanılan aracın sanığın babasına ait olduğu ve fiilen sanık tarafından kullanılmakta olduğunun sanık ...'in beyanından anlaşılması karşısında malen sorumlu ...'ın mahkemece aracı sanığa ne şekilde ve sebeple verdiği hususunda etraflıca dinlenip araç malikinin kayıtlara göre kime ait olduğu araştırılarak iyi niyet hususu değerlendirilmek suretiyle müsadere hususunda karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde iade kararı verilmesi,

2-Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 5.maddesi uyarınca, kovuşturma aşamasında "etkin pişmanlık" hükümlerinin uygulanmasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, ilgili hükümlerin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yerel mahkemece yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

3- Sanık hakkında hüküm kurulurken, 5607 sayılı Yasanın 3/11 maddesi gereğince teşdiden belirlenen temel cezanın "3 yıl 6 ay" hapis cezası yerine "2 yıl 18 ay" hapis cezası olarak belirlenmek suretiyle eksik ceza tayini,

4- Dava konusu gümrük kaçağı eşyanın 5607 sayılı Kanun’un 13/1. maddesi delaleti ile TCK’nin 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

5-Sanığa verilen gün para cezası, adi para cezasına çevrilirken uygulama maddesinin ilgili fıkrasının gösterilmemesi suretiyle CMUK'nin 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

6-5237 sayılı TCK'nun 52/4. maddesi gereğince adli para cezasının 25 eşit taksitte ödenmesine karar verilirken infazda duraksamaya yol açacak şekilde taksit aralığının gösterilmemesi,

7- TCK'nun 52/4. maddesi gereğince taksitlerden birisinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edilebileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrilebileceğinin ihtarı ile yetinilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,