Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2020/2095 K.2021/2933

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 556 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 61/A-5. maddesinde "Yukarıdaki fıkralarda tanımlanan suçlardan dolayı cezaya hükmedebilmek için markanın Türkiye'de tescilli olması şarttır." ve yine aynı Kanun Hükmünde Kararname'nin 9. maddesinde ise "Markanın sahibine sağladığı haklar, üçüncü kişilere karşı marka tescilinin yayın tarihi itibarıyla hüküm ifade eder." şeklinde düzenlemelerin yer alması nedeniyle suçta ve cezada kanunilik ilkesi gereği bu suçun öngörülebilir ve belirli olabilmesi açısından tecavüz edildiği iddia edilen markanın tescilli olması ve bu tescilli markanın Resmi Marka Gazetesi'nde yayınlanmış olması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında somut olayda katılanın şikayeti üzerine sanıkların 2013-11071 tescil numaralı markaya tecavüz ettikleri iddiası ile cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmış ise de; dosyada mevcut Türk Patent Ve Marka Kurumu'nun 03/03/2020 tarihli yazısı ekinde yer alan tescil belgesine göre 2013-11071 numaralı markanın 31/05/2014 tarihli 429 sayılı Resmi Marka Gazetesi'nde yayınlandığının belirtilmesi karşısında; şikayete konu markanın suç tarihinden sonra Resmi Marka Gazetesi'nde yayınlandığı anlaşıldığından sanıkların unsurları oluşmayan suçtan beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,